ถามว่าเสียใจมั้ย? ตอบว่า..เสียใจ เสียใจที่ดูคนผิดไป เสียใจที่อุตส่าห์มอบความเชื่อใจให้เต็มร้อย เสียใจที่ยอมทำให้ทุกอย่าง และเสียใจที่ทำกันได้ลงคอ แต่นั่นยังไม่มากเท่ากับความเสียดาย เสียดาย เสียดายอะไรน่ะหรอ ก็เสียดายวันเวลา เสียดายโอกาสดีๆ เสียดายพลังกาย พลังใจ และความทุ่มเททั้งหมด

เรานี่มันโง่จริงๆ ที่หวังกับอะไรลมๆแล้งๆ หวังกับอะไรที่ดูก็รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นจริงได้เลย แต่เราก็ยังคงเชื่อ แล้วก็เชื่อมาตลอดว่ามันต้องเป็นไปได้ซักวัน ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องที่ทำให้เสียใจ เราก็พยามลืม แล้วก็ให้อภัย

แต่พอมาถึงวันนี้... วันที่เค้าทิ้งเราไป วันที่เราตาสว่าง วันที่ความจริงเปิดเผย วันที่คนที่เราไว้ใจมากมาย "หักหลัง" เราได้ลงคอ คนๆเดียวกับที่เคยพูดกับเราซะเป็นมั่นเป็นเหมาะ พูดซะจนเราตายใจ ยอมสละให้ได้ทุกอย่าง ยอมแม้กระถูกมองไม่ดีในสายตาคนอื่น แต่นี่คือสิ่งที่ได้รับตอบแทนอย่างงั้นหรอ?

แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาล่ะ ทุกคำที่เคยพูดที่ให้กันล่ะ สิ่งเคยเคยรับปากกันไว้ล่ะ เอามันไปไว้ที่ไหน?

แต่มีสิ่งนึงที่เราภูมิใจในตัวเอง... นั่นก็คือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราไม่เคยเลย แม้แต่จะคิด "หักหลัง" อีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด ทุกคำพูดทุกคำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ เราจำและรักษามันไว้ได้เสมอมา ความมั่นคงความซื่อสัตย์ที่เรามีตั้งแต่แรก เราก็รักษามันไว้ได้จนถึงวินาทีสุดท้าย....

เราคิดเสมอว่า "ถ้ามันจะจบ อย่างน้อยเราก็ได้ทำดีที่สุดแล้ว"